خردنگارگری (یا مینیاتور با ریشهٔ لاتین minium/خاک سرخ، سرب قرمز)، به تصویری از تاریخ باستان یا دست نویس آراستهای قرون وسطی گفته می‌شود؛ نمونه‌ای ساده که برای تزئین کتاب‌ها در آن دوران با کمک رنگ دانه‌های گرم تهیه می‌شد. به طور کلی از اوایل سده‌های میانه تا ورود به مرحله دوم دورهٔ جدیدی آغاز کنندهٔ ریشه‌شناسی موشکافانه برای شناخت مفهوم کلی و رهایی از سردرگمی به وجود آمد و نتیجهٔ آن استفاده از این سبک در تصویرسازی‌های کوچک و مینیاتور چهره شد، هر چند که از زمان‌های دورتر نیز استفاده‌های کم و جزئی می‌شد. جدا از عقاید سنتی غرب و بیزانس، این سبک و سنت در بین گروه‌هایی از آسیا دیده شده که معمولاً گویای شواهدی در طبیعت و مناظر می‌باشد، و از آن می‌توان به تک برگه‌های به جا مانده در کتابچه‌ها و مجموعه‌های کهن اشاره کرد و این موضوع با طرح‌های آبرنگ غربی فرق دارد و قابل بحث می باشد. محمدعلى اسماعیل زاویه در سال 1291 در تهران به دنیا آمد. وی از چندى در سال 1319 در رشته مینیاتور با درجه‏ ممتاز فارغ‏التحصیل شد. وى در همین رشته در مدت شصت سال کار بیش از دو هزار عکس، نقاشى و تذهیب ساخته است. استاد زاویه چگونگى و ساخت رنگ‏هاى طبیعى کارهاى خود را مرهون دو استاد خود هادى تجویدى در مینیاتور و على درودى در تذهیب میداند. استاد یکى از سرآمدان تذهیب‏نگار کلام‏الله مجید است و در این زمینه کار کرده است و چندین قرآن را تذهیب نموده است. وى در تذهیب شیوه‏اى خاص داشت و از رنگ‏هایى خاص استفاده میکرد. شاهکار مینیاتور فارسی اثر استاد محمد علی زاویه.