تذهیب. این واژه از ریشه ذَهَب (= زر، طلا) مشتق شده و به‌معنای زرکاری و طلاکاری است و در اصطلاح، به هنرآراستن و تزیین کتب خطی گفته می‌شود. این آرایش‌ها استفاده از روش‌هایی ویژه و به‌کار بردن طرح‌ها و نقش‌های متنوع با محلول طلا و نقره است که بیشتر در حاشیه و صفحات آغازین و انجام کتب؛ سرسوره‌ها و کتیبه‌ها در قرآن؛ کتب ادبی، علمی، و دینی؛ قطعه‌های زیبای خط؛ یا پیرامون عناوین و سرفصل‌ها و جاهای دیگر صورت می‌گیرد. گاهی به‌جای طلا، از طلای فرنگی، اکلیل؛ و رنگ‌های دیگر نیز در امر تذهیب استفاده می‌شود.
سابقه هنر تذهیب به دوره ساسانی می‌رسد. پس از رواج اسلام در ایران، این هنر در اختیار حکومت‌های اسلامی قرار گرفت و در زمره هنرهای اسلامی در آمد؛ گرچه طی دوره‌های مختلف فراز و نشیب‌هایی نیز داشته است. دو نوع برجسته از تذهیب را می توان مورد اشاره قرار داد: یکی تذهیب شانه ای که بر روی کاغذ ابری صورت می گرفته و مبدع آن آقا ابوطالب مدرس از دانشمندان اهل قاجار بوده است و دیگری تذهیب معرق نقش های اسلیمی ، فرنگی و نقش های دیگری است که در حاشیه کتاب طراحی می شود این نوع تذهیب در عهد صفویان و از روزگار شاه طهماسب متداول بود و پس از دوره صفویه این نوع تذهیب از میان رفت و امروزه نیز متروک است. در اروپا، به نوعی از آذین و آرایش تذهیب می‌گویند و گاهی تذهیب ایرانی را با آن مقایسه می‌کنند؛ اما تذهیب اروپایی با تذهیب ایرانی تفاوت اساسی دارد. طرح‌های تذهیب اروپایی از ساقه‌های مو و برگ‌های رنگین تشکیل شده و گاه نیز از اشکال پرندگان، حیوان‌ها، صورت‌های مختلف انسان، و مناظر طبیعی استفاده می‌شود.

انواع مختلفی از سبک های تذهیب برای ویرایش و تزیین کتب تاریخی و قرأن کریم استفاده می شود. نمونه های دیگر از سبک گشایش را شما می توانید در اینجا مشاهده کنید.